Abstract Sociological analyses of death and dying currently draw attention to the process of its “tabooization” and removal from collective consciousness. The death-related problems appear – if at all – mainly in instrumental medical discourse. Death is rationalized in it and reduced to medical measures taken to stop death, to postpone it over time, or even avoid it. The process of driving out death from social collective awareness is born inter alia of the physical shifting of death from the natural family environment to the institution, which is a hospital or a hospice.The text presents selected sociomedical themes associated with the problems of the institutionalization of death and dying. The dynamic development of medicine and its progressing specialization and technologization have contributed to transferring death to the institution of hospital, which Magdalena Sokołowska called the “hospitalization of death”. Death has been subjected to the supremacy of medicine, subordinated to medical procedures and expressed within the institutional framework. Critical sociology, however, emphasizes the inadequacy of the hospital as a bureaucratic organization for the situational requirements of the process of dying, which will be pointed out in the article because the hospital as a social institution is established to accomplish other goals than the provision of care to the dying person. It has neither the conditions nor procedures that would make it possible “to depart with dignity”. In the situation when the process of dying is prolonged, an “institutional alternative to the hospital” can nowadays be the hospice, in which the patient and his/her family are provided with multifaceted care. The princi- pal goal of the operation of the hospice is to provide dying with dignity when the hospital’s “biomedical offer” is no longer optimal. Abstrakt: Socjologiczne analizy śmierci i umierania zwracają obecnie uwagę na proces jej „tabuizowania” i „eksmitowania” ze zbiorowej świadomości. Problematyka śmierci – jeżeli się pojawia – to głównie w dyskursie instrumentalno-medycznym. Jest w nim zracjonalizo- wana i sprowadzona do działań medycznych podejmowanych na rzecz powstrzymania śmierci, odroczenia jej w czasie bądź nawet uniknięcia. Proces wypierania śmierci ze zbiorowej świado- mości społecznej ma swoje źródło między innymi w fizycznym jej przesunięciu z naturalnego środowiska rodzinnego do instytucji, jaką jest szpital lub hospicjum. Tekst prezentuje wybrane wątki socjomedyczne związane z problematyką instytucjonalizacji śmierci i umierania. Dynamiczny rozwój medycyny oraz postępująca jej specjalizacja i technicy- zacja przyczyniły się do przeniesienia śmierci do instytucji szpitala, co Magdalena Sokołowska nazywała „hospitalizacją śmierci”. Śmierć została poddana supremacji medycyny, podporządko- wana medycznym procedurom i ujęta w ramy instytucjonalne. Socjologia krytyczna podkreśla jednak nieadekwatność szpitala jako organizacji biurokratycznej do wymogów sytuacyjnych procesu umierania, na co zostanie zwrócona uwaga w artykule. Szpital jako instytucja społeczna jest bowiem powołany do realizacji innych celów niż zapewnienie opieki osobie umierającej. Nie posiada on ani warunków, ani procedur, które umożliwiają „odejście z godnością”. W sytuacji wydłużającego się procesu umierania, „instytucjonalną alternatywę” dla szpitala może stać się obecnie hospicjum, w którym pacjent oraz jego rodzina objęci są wielowymiarową opieką. Podstawowy cel działania hospicjum to zapewnienie godnego umierania wówczas, gdy „biomedyczna oferta” szpitala przestaje mieć optymalny charakter.